“Ik heb Gods liefde gevoeld, daarom geef ik niet op.”
Isha blijft hoopvol, ondanks vervolging en verlies.
Isha* is een jonge vrouw van 27 jaar en straalt kracht en zachtheid tegelijk uit. In haar gele sari loopt ze verlegen en zichtbaar gespannen de ruimte binnen om haar verhaal te delen. Haar stem is zo zacht dat de ventilatoren haar overstemmen. Om haar te verstaan, gaan we dichterbij zitten, letterlijk aan haar voeten. Ze spreekt in haar moedertaal, vaak met tranen in haar ogen. Maar telkens verschijnt daarna haar krachtige glimlach. Een glimlach die laat zien dat ze ergens voor leeft.
VAN LEEGTE NAAR HOOP
Isha groeide op in Azië, in een arm gezin dat de sikh-religie aanhangt. Ze volgde trouw alle rituelen van het sikhisme, maar diep vanbinnen voelde ze leegte. Toen Isha zestien werd, wilde ze maar één ding: studeren. Helaas spatte die droom uiteen. Haar familie had daar geen geld voor. De jonge Isha zag door de teleurstelling het leven niet meer zitten. Toen nodigde een schoolvriendin haar uit voor een kerkdienst. Daar, terwijl zachte aanbiddingsliederen klonken en iemand bad: ‘Jezus houdt van je’, brak ze. Isha voelde een diepe vrede in haar hart en gaf haar leven aan Jezus. Vanaf dat moment bleef ze naar de kerk gaan. Maar als snel ontdekte haar familie haar nieuwe geloof in Jezus. De gevolgen waren heftig: Isha werd mishandeld en uiteindelijk zelfs uit huis gezet. Toch bleef ze actief in de kerk en groeide haar geloof. En wat onmogelijk leek, gebeurde toch. Geraakt door de standvastigheid van hun dochter, kwamen zelfs haar ouders tot geloof.
VERVOLGING, VOLHARDING EN EEN LEVEND GETUIGENIS
De bekering van het gezin leidde tot hevige tegenstand in het dorp. Hun huis werd aangevallen, ze werden bedreigd met stokken en zwaarden en vervolgens geboycot. Niemand mocht hen meer water of voedsel verkopen of een baan aanbieden. Haar ouders werden mishandeld en Isha verloor haar baan als juf. Video’s van de aanvallen gingen rond op internet, waardoor de schaamte en uitsluiting nog groter werden. Zelfs familieleden durfden geen contact meer te hebben. Dagenlang zat Isha's gezin zonder eten of drinken. Wanhopig baden ze om hulp en God hoorde. Een voorganger (lokale partner van Open Doors) bezocht hen. Hij bemoedigde hen en hielp hen een klein winkeltje op te zetten. Inmiddels - tien maanden later - runt het gezin hun eigen zaakje. Isha helpt de klanten met een glimlach en waar het mogelijk is, deelt ze Bijbelverzen.
Wie bidt, die ontvangt. En zo gaat Isha's droom alsnog in vervulling. Ze werkt hard om alle schulden af te betalen en studeert voor haar master in Kunstwetenschappen. In een klein kamertje achter in hun winkeltje organiseert ze samenkomsten. Samen met zo’n dertig andere christenen komen ze samen. Als haar wordt gevraagd waarom ze niet opgeeft, kijkt ze op met betraande maar stralende ogen en zegt: “Ik heb Gods liefde gevoeld, daarom geef ik niet op.”
*Schuilnaam
