Dinsdag
Vanmorgen ging de wekker vroeg om 5.45 uur en vertrokken we naar de track. In het donker stonden de medewerkers van Compassion al klaar. Alles was voorbereid. Wat een toewijding! Terwijl wij nog wakker moesten worden, waren zij al bezig om dit mogelijk te maken. Het was bijzonder om alvast een keer in het donker te trainen. Een klein voorproefje voor donderdag.
Na het ontbijt vertrokken we naar verschillende projecten. Ik mocht mee naar AIC Kamtonga. We werden daar ontvangen zoals je dat eigenlijk alleen hier ziet: dansende en zingende kinderen, overal brede glimlachen en zoveel enthousiasme. Je voelt meteen dat je welkom bent. In de kerk kregen we uitleg over het project. In totaal zijn hier 250 kinderen aangesloten. Er is veel aandacht voor hen. Niet alleen voor school, maar ook voor wie ze zijn en welke talenten ze hebben. Die worden bewust gezocht en gestimuleerd.
Terwijl er werd verteld, zag je het in alles terug: de liefde voor deze kinderen. Met de steun van Compassion en sponsors doen de medewerkers hier alles om kinderen een kansrijke toekomst te geven. Het raakte me om te merken dat we daarin dezelfde overtuiging delen: dat God kinderen ziet, dat Hij hen kent en dat hun leven ertoe doet.
Daarna gingen we op home visit. Ik mocht mee naar Ruth en haar oma Elizabeth. Ruth is zes jaar. Haar oma Elizabeth is 68. Ruth is geboren met cerebrale parese en heeft daardoor verschillende beperkingen. Dankzij het project krijgt ze fysiotherapie. Twee keer per week komt er een therapeut bij haar thuis. Daardoor heeft ze leren lopen. Ruth kan nog niet naar school, maar als haar ontwikkeling zo doorgaat hopen ze dat dat binnenkort wel mogelijk wordt. Ook haar spraak begint langzaam op gang te komen.
Ons bezoek vond Ruth best spannend. Ze is niet gewend aan zoveel mensen tegelijk en door haar beperkingen zijn veel prikkels moeilijk voor haar. Maar toen iemand een kleurboekje en potloden pakte, veranderde er iets. Langzaam ontstond er interesse… en even later verscheen er een voorzichtige glimlach. Haar oma Elizabeth keek er met zoveel liefde naar. Het was duidelijk hoe diep haar zorg en liefde voor Ruth zijn. Haar dochter – de moeder van Ruth – werkt in de stad om geld te verdienen voor haar moeder en dochter. Elizabeth zorgt thuis voor Ruth. Kinderen zoals Ruth hebben het hier extra zwaar. Zonder hulp van het project zouden medische zorg en begeleiding er simpelweg niet zijn. Dat Ruth nu kan lopen noemt Elizabeth een enorme zegen. Aan het einde hebben we samen gebeden voor Ruth en haar familie. Dat moment bleef nog lang bij me hangen.
Na de lunch op het project en gebed voor elkaar werden we weer feestelijk naar de bus gebracht. Met muziek, zang en dans namen de kinderen afscheid. Daarna volgde nog een lange, hobbelige rit naar Voi. De ontmoeting met Ruth en haar oma reisde met ons mee.
Vanavond namen we de tijd om met elkaar te delen wat ons deze dagen heeft geraakt en wat we hebben geleerd. In de verhalen van iedereen klonk veel herkenning door. We zien hoe God recht doet. We zien de enorme kracht van veel vrouwen hier in Kenia. En we horen hoe iets ogenschijnlijk kleins – zoals een brief van een sponsor – van onschatbare betekenis kan zijn in het leven van een kind. Het zijn indrukken die ons stil maken en die we niet zomaar loslaten.
We sloten de dag af met een moment uit Markus 10, het verhaal van Bartimeüs. Een man die langs de weg zit en schreeuwt om hulp. Terwijl anderen hem tot stilte manen, blijft hij roepen naar Jezus. En dan zegt Jezus uiteindelijk tegen hem: “Uw geloof heeft u gered.”
Het roepen om hulp roepen is geen teken van zwakte, maar juist een teken van geloof. Bartimeüs durfde te roepen – en werd gehoord en gezien.
Een dag vol mooie ontmoetingen, hoop en ook opnieuw zagen we de diepe pijn, die de cirkel van armoede brengt.
