Maandag
Na gisteren een prachtige dag gehad te hebben ging de wekker vandaag weer vroeg. We begonnen de dag met een ochtend devotion. Met de bussen reden we naar een berg, hier kregen we de opdracht om allemaal een plekje te zoeken en in rust Psalm 103 te lezen. Dit deden we volgens de methode van de monnik Ignatius. Hoe vaker ik de Psalm doorlas, hoe meer het me raakte. Ik vond het prachtig om tussen de bergen echt stil te staan bij Gods Woord! Een van de opdrachten was om een vers op te schrijven die je raakt, en deze te onthouden. Het vers wat mij het meest aansprak was: Psalm 103:17:
‘Maar de goedertierenheid van de HEERE is van eeuwigheid en tot eeuwigheid over wie Hem vrezen. Zijn gerechtigheid is voor de kinderen van hun kinderen.’ Ondanks de omstandigheden waarin mensen in Kenia leven, ervaren ze zoveel hoop!
Na de prayer mountain werd de groep opgesplitst in drie groepen. De groep werd in drie groepen gesplitst, elke groep ging naar een ander project. Op het project werden we met open armen ontvangen! De kinderen stonden in twee rijen opgesteld met trommels en trompetten. Een stukje verderop stonden ongeveer 15 oudere dames uitbundig te zingen en te dansen. Met een grote glimlach en handdrukken verwelkomden ze ons. Na een poging tot meedansen mochten we de kerkzaal in. De pastor gaf een korte overdenking vanuit Lukas. Het ging over dankbaar zijn voor alles, telkens als hij zei ‘sit up’ moesten we gaan staan en zeggen ‘I want to thank God for every small and big thing in my life’.
Na deze overdenking kregen we eten op het project. Het werd ‘breakfast’ genoemd, we kregen cassave, aardappels, eieren, gefrituurde deeghapjes, banaan en thee. De vrouwen op het project maakten het eten vers klaar. Ook werd er meer verteld over de oorsprong van dit specifieke project. Het begon in 2018 met zo’n 150 kinderen, inmiddels zijn dit er zo’n 230.
Nadat we uitgegeten en uitgeluisterd waren was het tijd voor de home visits. Samen met Pauline, Hanneke en Compassion medewerkers mocht ik naar het gezin van Douglas. Douglas is een jongen van 13 jaar en wordt sinds 2018 gesponsord. Met een voedselpakket waarmee het gezin ongeveer 3 weken eten heeft en andere cadeautjes opzak gingen we naar zijn gezin op weg. Toen we aankwamen bij het huis werden we met handdrukken en glimlachen ontvangen. Het gezin bestaat uit 6 prachtige kinderen tussen de 4 en 16 jaar oud, waar de ouders samen voor zorgen.
De vader vertelde dat hij dankbaar was dat we er waren en dat hij God dankbaar was dat Hij hem had gered. Na een voorstelronde mochten we binnen kijken in het huis.
Het huis had lemen muren waar de gaten in zaten. Het dak was gemaakt van golfplaten. De kamer waar we in stonden was ongeveer 2 bij 2 meter. Een doek vormde de scheiding met de slaapruimte, die was kleiner dan de woonkamer. Hier slapen ze met 8 personen. De matrassen lagen in de hoek, omdat er anders geen plek is om te staan.
Terwijl we daar in het donker stonden deelde de vader zijn getuigenis. Een aantal jaar geleden vertrokken een aantal ooms van hem naar de stad, om daar op zoek te gaan naar een beter leven. De omstandigheden in de stad waren niet goed, ze gleden af en zochten hun uitvlucht in seks met verschillende vrouwen. Hierdoor hebben ze HIV opgelopen, het virus dat aids veroorzaakt. Uiteindelijk zijn ze aan aids overleden. De vader vertelde met geheven handen dat dit voor hem voelde als een waarschuwing van God, en dat God hem gespaard heeft. Vanaf dat moment heeft hij een nieuw leven gekregen. Hij zei dat hij God dankbaar is. Terwijl hij dit vertelde keek ik om me heen, en zag ik het huis waarin hij stond.
Toen we weer buiten stonden vertelde het gezin dat ze één maaltijd per dag hebben. Als er dan wat over is, kunnen ze dat de volgende ochtend eten. Daar moeten de vader en de moeder voor werken. Als het regent overdag, en er niet gewerkt kan worden, betekent dat dus dat er ook niet gegeten wordt.
De vader vertelde dat sinds Douglas gesponsord wordt ze weer hoop hebben. Door het geld wat is opgehaald met de Muskathlon werd er achter het lemen huis een nieuw stenen huis gebouwd.
In totaal worden er 70 nieuwe huizen gebouwd. Het nieuwe huis is ongeveer 7 bij 7m, gebouwd van steen met een golfplaten dak dat niet lek was. Aan het eind van de maand hopen ze hier in te kunnen trekken. De vader vertelde dat dit huis en ons bezoek het grootste wonder was wat hij ooit had meegemaakt.
Aan het eind mochten we bidden voor het gezin, dit deden we in het nieuwe huis omdat we dat ook wilden zegenen. We gaven het gezin nog wat eten en cadeaus, de ogen van de kinderen lichtten helemaal op toen we ze bellenblaas gaven.
Ik ben dankbaar dat we op bezoek mochten bij deze mensen!
Eenmaal terug op het project was het tijd om met de kinderen te spelen. We hebben gevoetbald, touw gesprongen en gekletst met de kinderen. Ik heb gekletst met een paar meiden die dokter wilden worden, dat vond ik heel leuk!
Vanavond tijdens de devotion zongen we ‘Prijs Adonai’, dit vond ik mooi! Tiemen gaf ons de opdracht om met elkaar in gesprek te gaan over hetgeen wat het meest geraakt heeft. Met gebed sloten we de dag af.
