Dag 8: elke stap een gebed

Dag 8: elke dag een gebed

Vandaag was het zo ver. De sportprestatie waar we zo lang naartoe gewerkt hebben. De wandelaars hebben we gisteren al uitgezwaaid. Om 4 uur ’s nachts zijn we met een deel van de Muskathleten ook opgestaan om de fietsers uit te zwaaien. Om 6 uur vervolgens nog een keer hetzelfde voor de marathonrenners en om 9 uur was ik zelf aan de beurt.

We kregen een prachtige zegen mee uit het Oude Testament die we ook veel gezongen hebben bij alle projecten die we bezocht hebben en voor de mensen die we ontmoet hebben. ‘De Heer zegene en behoede u. De Heer doe Zijn aangezicht over u lichten en zij U genadig. De Heer laat zijn aangezicht over u rusten en geve u vrede’ (Numeri 6:24-26).
Met die woorden gingen we op weg. ‘Elke stap, elke kilometer – voor haar,’ zoals Wieger dat mooi zei. Ik rende samen met mijn buddy. Hij kon vanwege medische redenen alleen de eerste lus (10 km) lopen, en die hebben we samen gelopen. Onderweg kwamen we nog mensen tegen die vroegen wat we aan het doen waren. Dat was een extra gelegenheid om het verhaal van Scharlaken Koord delen. We hebben ook iedere twee kilometer opgedragen aan een ander project dat we bezocht hebben, aan een andere persoon die we gesproken hebben. Alle personen die we op reis ontmoet hebben kwamen langs. We hebben tijdens het rennen voor ze gebeden en ze aan onze lieve Heer opgedragen.

Het eerste rondje ging nog best soepel. Daarna ging ik zonder mijn buddy verder. Nog 11 kilometer. Gelukkig heeft mijn vader op meerdere plaatsen langs de route gestaan om mij aan te moedigen (waarna hij me ook iedere keer weer voorbijfietste). Alles ging best soepel tot kilometer 16. Toen schoot de kramp erin. Ik kon niet meer rennen, maar wel lopen. Al rekkend en strekkend ben ik toch verder gegaan richting de finish. Niet voor mijzelf. Niet voor mijn eigen prestatie, maar voor de mensen die we ontmoet hebben. Ik ben ze blijven opdragen aan God. Niet alleen de mensen die we ontmoet hebben, maar ook de mensen wiens verhalen we niet gehoord hebben. Alle vrouwen en mannen wiens verhaal wij niet kennen omdat ze dat niet willen of omdat ze nog steeds uitgebuit worden. Ook hen heb ik opgedragen aan God. Zo werd het een hardlooptocht vol emotie, devotie en toewijding.

Ik was de laatste die over de finish kwam en ook dit moment was prachtig. Alle deelnemers, crew en toeschouwers stonden bij de finish om me toe te juichen. Hun gejuich trok me de laatste meters door, over de eindstreep. Toen kon ik de belofte die ik halverwege de tocht aan God gedaan heb ook uitvoeren. ‘Heer, als ik het red. Dan ga ik op de finishlijn voor U op de knieën.’

Mijn verloofde stond ook bij de finishlijn op me te wachten en kon me omhelzen, waarna ook ik een prachtige medaille kreeg. Ik zal die voor altijd koesteren.

Nadat alle familie en vrienden weer vertrokken waren, hebben we met elkaar geluncht en kregen we vrije tijd om ons op te frissen, te ontspannen, of nog even te gaan liggen. Tegen het eind van de middag werden we onder begeleiding van muziek nog meegenomen in een aantal verhalen van Tot Heil des Volks. Het was ook weer erg emotioneel om te horen over het lijden in de wereld en wat sommige mensen doormaken.

In de avond had het facilitaire team voor ons een heerlijk feestmaal bereid. Lekker BBQ-en (of beter gezegd barbeknoeien af en toe). Met zijn allen konden we zo de dag en de reis feestelijk afsluiten en vieren dat we dit samen hebben mogen doen. Morgenochtend zullen we samen afsluiten, maar ik wil alle lezers alvast bedanken voor het meeleven en bidden met ons. Wees gezegend!

De blog van vandaag is geschreven door Jan-Willem