Dag 6: Funday!

Woensdag

Vandaag is de dag waar we allemaal zo lang naar uitgekeken hebben: de funday!!! We hadden een lekkere slow start, want we hoefden niet zo vroeg weg, dus konden we ons rustig voorbereiden op de ontmoeting met onze sponsor kinderen. Maar heel toepasselijk begon het feest al tijdens het ontbijt, waar we onze jarigen toezongen: Hannah (40) en Kees (38) van harte gefeliciteerd!! 

 Hierna liepen we met onze handen vol kadootjes richting de busjes. Vol verwachting werden verhalen gedeeld over de sponsorkinderen die we zouden gaan ontmoeten. Zelf had ik het project op maandag al bezocht, dus het terrein was al bekend. Wat een feest toen we aankwamen en we door de kinderen van het plaatselijke project met zang en dans welkom werden geheten. Vandaag was het feest nog groter en uitbundiger dan de afgelopen dagen. Het was een gedruis van volwassenen en kinderen, Nederlanders en Kenianen door elkaar, en iedereen zong en danste uitbundig mee. Op het grote voetbalveld waren tenten neergezet met stoelen eronder zodat we in de schaduw konden gaan zitten. 

Nadat we door Eunice welkom waren geheten nam de plaatselijke dominee het over. We zongen samen nog een lied waarna hij ons vol vuur mee nam in een overdenking over de woorden van Jezus dat we ons licht moeten laten schijnen voor de mensen. Iedere keer als hij zei: "sit up!" Ging iedereen staan en zeiden we: "I will protect my little light till the end" 

Hierna was het moment van de ontmoetingen dan toch aangebroken. Om de beurt lazen Rafael en Sabina de namen van de kinderen en hun sponsors voor. Dat de kinderen enthousiast waren werd wel duidelijk, sommigen renden hun sponsoren in de armen, één werd er zelfs ondersteboven gelopen. Sommige kinderen waren ook wat verlegen door alle aandacht. De kinderen werden vergezeld door ouders en een begeleider van hun project. Bij de kennismaking stond Hanneke al klaar met haar camera om het moment vast te leggen. 

Voor mij was het de tweede keer dat ik ons sponsorkind Grace en haar moeder mocht ontmoeten. Haar moeder had ik meteen al gespot, alleen had ze een baby op haar arm. Het bleek dat Grace er een zusje bij had, Precious, maar daar had ze ons niet over geschreven. Steeds meer groepjes werden gevormd. Er werd soms nog wat onwennig kennis gemaakt. Al snel was iedereen vol overgave aan het praten en werden honderden foto's gemaakt om deze bijzondere dag nooit meer te vergeten. Ook werden er kadoos uitgedeeld en in ontvangst genomen. Veel mensen hadden speelgoed meegenomen zoals voetballen en springtouwen en het voetbalveld vulde zich met spelende kinderen en sponsoren. 

De goede sfeer werd nog verhoogd door de gezellige Afrikaanse muziek die gedraaid werd. Na zelf wat getennist te hebben met Grace werd ons verteld dat het tijd was voor thee. De geweldige mensen van Compassion hadden hun best weer gedaan, en we genoten er samen met de kinderen van. Hierna was het weer tijd om te dansen, en hoe hard we het ook probeerden, Afrikaanse heupen gaan we niet krijgen. Alleen Niels kreeg het respect van iedereen toen hij een dansmove introduceerde die de Kenianen nog niet kenden. De daaropvolgende polonaise leek op een echte Nederlandse trein, er zat veel vertraging in. Maar hoe houterig of flexibel we ook zijn, het was fantastisch om met onze sponsorkinderen te dansen!  

Niet lang na de dans was het tijd voor lunch. Toen de borden weer leeg waren was het helaas tijd om afscheid te gaan nemen, maar niet voordat we voor en met onze sponsorkinderen en hun ouders gebeden hadden. Toen we in de busjes zaten zwaaiden de kinderen ons vol enthausiasme uit, sommigen waren zo verdrietig dat we weg gingen dat ze in huilen uitbarsten of zich aan hun sponsor vastklampten. Ook voor ons was het jammer dat het erop zat, maar met een dankbaar gevoel reden we terug. Je kon duidelijk zien dat we helemaal opgegaan waren in de ontmoetingen en het spel met de kinderen, insmeren met zonnebrandcrème was geen prioriteit geweest...  

Bij aankomst in het hotel stond de crafts market al klaar. Het waren kraampjes met producten die gemaakt zijn door ouders en kinderen uit de Compassion projecten. Tassen, t-shirts, voetballen, koekjes, slippers, manden in allerlei maten, velen konden hier hun gepinde Keniaanse Shillings uitgeven.  

Van de markt konden we meteen doorlopen naar de informatie bijeenkomst, want de Muskathlon staat nu echt voor de deur! We werden volgestopt met informatie over de route, waterposten, starttijden, en tips om zo'n mega prestatie op een verantwoorde en veilige manier te volbrengen. Allereerst kregen de wandelaars de gelegenheid om hun vragen te stellen waarna ze hun wedstrijdnummer ontvingen en onder luid applaus naar hun kamers vertrokken om nog wat te rusten, want om 20:00 zou hun avontuur al starten. Daarna kreeg de rest nog de kans om al hun vragen te stellen. 

Het was duidelijk dat de spanning toenam zo richting de start. Toen iedereen zijn of haar nummer ontvangen had konden we nog wat ontspannen voor het eten dat om 18:00 weer voor ons klaar stond. Om 19:15 was het tijd om de heldinnen uit te zegenen en te zwaaien toen ze vertrokken naar de start. Voor de rest was het toen tijd om nog wat rust te pakken voor het ook voor ons gaat beginnen. De ultra marathon start om 1:00, de marathon om 3:00 en om 5:30 is het de beurt aan de halve marathon renners.