Dag 4: Door het donker van de nacht

Dag 4: Door het donker van de nacht

Vanmorgen ging de wekker weer vroeg en dit keer écht vroeg. Om 5.15 uur stond iedereen gekleed en bepakt bij de receptie. We maken ons klaar voor onze reis naar Nederland. Voor de laatste keer gaan we met de bus, het kleine stukje van het hotel naar het station van Braşov. Onderweg leest Maaike Psalm 13 aan ons voor en bidden we om Gods bescherming voor de reis die voor ons ligt.

We nemen afscheid van de chauffeur met een groot applaus en pakken een ontbijtpakketje mee. Bij het station aangekomen blijkt dat de eerste trein die we zouden pakken vandaag vervalt. Gelukkig is er een andere optie om onze bestemming te bereiken en kunnen we iets sneller dan gedacht al die andere trein nemen dus lopen we stevig door om op tijd op het juiste perron te komen.

Als we in de trein zitten is het nog zo vroeg dat het buiten nog behoorlijk donker is, het licht in onze coupé valt even uit en dat voelt toch niet prettig zo’n donkere trein met onbekende mensen. Gelijk schiet door mijn hoofd dat de vrouwen voor wie we dit doen zich waarschijnlijk ook zo voelen tijdens de reis. Maar zij zijn dan ook nog eens alleen…

Zo gaat de reis door, we hebben een mooi uitzicht aan de achterkant van de trein, het licht is prachtig door de opkomende zon. Hiernaar kijkend voelt het zo dubbel, de verhalen van de vrouwen gaan door mijn hoofd. Zouden zij hebben genoten van de schoonheid tijdens de reis of overheerste de angst, zoals wij die ook even kort voelden in het donker.

Het wordt steeds iets drukker in de trein, en omdat wij last minute in deze trein zijn gestapt hebben we geen stoelen gereserveerd. Andere reizigers wel, dus we staan regelmatig op om een ander nog vrij plekje te zoeken. We bewegen mee in deze stoelendans door de trein en helpen af en toe andere reizigers die zich een weg naar hun stoel banen door af en toe hun koffers of tassen door te geven, en op een gegeven moment zelfs een kooi met twee parkieten(!). De trein komt eind van de ochtend aan in Ploieşti Sud en onze volgende trein vertrekt vanaf Ploieşti West. Gelukkig hebben we ruime overstaptijd en stappen we per vier in een taxi om naar het juiste station gebracht te worden. Even voelt het als een ‘Wie is de mol’ spel maar we zijn toch echt met onze Muskathlon bezig.

We vervolgen onze reis in een rustige trein door een prachtig Roemeens landschap. Er worden spelletjes gespeeld en gekletst, de tijd tikt voorbij en onze reis richting Nederland gaat gestaag verder.

We komen aan in Braşov en hebben hier een lange overstap. Het is inmiddels al ver in de middag en aangezien we al vroeg op waren is dit een goed moment voor een warme maaltijd. We lopen zo’n tien minuutjes vanaf het station naar de plaatselijke pizzeria, waar heerlijke, verse pizza’s op ons staan te wachten.

Met een opdracht voor het vervolg van de reis, gaan de verschillende teams richting de supermarkten in de buurt om eten voor de reis aan te schaffen.

Om 18.00 uur worden we weer bij het station verwacht, de trein laat nog even op zich wachten dus de gitaar wordt uit de koffer gehaald en we zingen samen een paar liederen. Een enthousiaste Roemeense man komt van een ander perron om eens te kijken wat die groep Hollanders daar toch aan het doen zijn.

Als de trein komt is het voor iedereen even zoeken naar hun coupé maar al snel zijn we allemaal geïnstalleerd. We krijgen een casus voorgelegd met vragen en hebben daar mooie gesprekken over. Hoe denken we over mensenhandel, wat weten we er nou precies van. Het roept ook vragen op waar we het antwoord niet altijd op weten maar dat is ook oké, het is goed om met elkaar erover in gesprek te gaan.

We maken ons lekker op tijd klaar voor de nacht, de coupés met zitbanken worden omgetoverd tot slaapruimtes met zes ligplaatsen. Als de bedden zijn opgemaakt kruipen we, met het vooruitzicht van een uurtje extra slaap in verband met het tijdsverschil, moe onze bedden in.

De blog van vandaag is geschreven door Mattanja.