Dag 3: Thuis bij Magda

Dag 3: Thuis bij magda

Vandaag waren we weer op tijd uit de veren, we gaan een behoorlijke reis maken naar Roemenië. Eerst samen genieten van een lekker ontbijt en vlotjes de bus in. We maken een tussenstop op een prachtige plek in Moldavië, Orhei Vecchi, met een kerkje en veel panorama uitzichten. Daar hebben we weer een mooie aanbidding met liederen en we worden getrakteerd op een geweldige preek vol passie en inspiratie. Het was zelfs zo interessant dat een zwerfhond ook bij ons aan lag en meeluisterde. Moeder Teresa, Desmond Tutu en Vladimir, de projectleider die we gisteren ontmoetten, kwamen voorbij en wij konden ons er ook invoegen.

Daarna mochten we een half uur genieten met God op een zelfgekozen stille plek. Even heerlijk op adem komen en bijtanken in de stilte, dat is meer dan welkom in alle drukte en de vele prikkels. Ik geniet van Gods schepping en het valt me op dat het landschap zo gevarieerd is met allerlei prachtige kleuren. En wat staan er veel kruisen her en der op onverwachte plekken. Moldavië is dan een materieel arm land maar ik vermoed dat ze geestelijk rijker zijn dan wij in Nederland! Dat vermoeden wordt gesterkt door de leiders van projecten die we bezoeken. Wat een toewijding, wat een geloof, wat een voorbeelden voor mij en velen uit onze groep!

Voordat we in de bus stappen, staan we eerst in een lange rij voor de wc’s. Na een lange plaspauze reizen we door naar Magdalena’s House, een project voor tienermeiden in de leeftijd van 15-20 jaar. Deze prachtige meiden komen uit gebroken gezinnen en zijn daardoor erg kwetsbaar voor situaties van uitbuiting en loverboys. Ze ontvangen ons zeer gastvrij en binnen no time drinken we de voorraad gezette koffie op, ‘Jullie Nederlanders drinken wel heel veel koffie!’. Magda, een alleenstaande Roemeense vrouw van ca 40 jaar, runt dit huis vanuit heel veel compassie en een prachtige roeping. 16 jaar geleden is ze dit project begonnen, volledig afhankelijk van giften, Gods voorzienigheid dus. 14 meiden heeft ze nu in huis die ze leert zelfstandig een huishouden te voeren, Bijbel te lezen, Engels te leren, en zorgt ervoor dat ze allemaal naar school gaan. Ze heeft duidelijk een klik met haar meiden en stimuleert ze zich voor te stellen in het Engels…En waar dat nog niet lukt of gedurfd wordt is een vertaalster aanwezig, een van de meiden die een aantal jaar geleden zelf ook bij Magda heeft gewoond. Tijdens het voorstellen rollen de tranen al snel over mijn wangen. Ik ben zelf vader van een groot gezin met onder andere twee prachtige dochters, waarvan een zelf ook nog in hun leeftijdsgroep van 17 jaar zit. Het raakt me om deze meiden zo kwetsbaar te zien en iets van hun pijn en verdriet te horen. We zingen samen een lied in het Roemeens en Engels en spreken elkaar bemoedigend toe. Intussen is onze maag weer begonnen te knorren en er wordt een royale warme lunch geserveerd met Roemeense gerechten en onder andere een soep, waarin ze speciaal voor de carnivoren onder ons spareribsdelen in hebben gestopt. Smullen dus. Na de lunch praten we wat met elkaar na en wordt er in de hoek van de tuin gegild en gelachen als het spel Happy Salmon door een deelnemer uit de rugzak wordt getrokken en een aantal van de Muskathleten en meiden het spel samen gaan spelen. Voor mij is dat echt een prettige manier om te connecten met ze. Ik vind dat namelijk als man niet makkelijk, gezien de ellendige ervaringen met mannen in hun leven. Vervolgens gaan we uiteen in twee groepen; een groep gaat samen met de meiden een creatieve workshop doen over identiteit. De andere groep mag mee naar binnen voor een interview met Magda. Ik ben niet zo creatief en vind Magda zeer inspirerend dus sluit ik me aan bij haar. Ze deelt heel persoonlijk over haar vreugdes, haar worstelingen, haar succesjes, haar dromen, haar moeder zijn voor die meiden. Wat een geweldige vrouw van God is zij zeg! Ik zou haar graag willen helpen met allerlei administratieve zaken maar ik woon niet zo in de buurt dus dat is minder praktisch. Wel besluit ik om haar zoveel mogelijk te zegenen met gebed. Als we ook met elkaar Magda hebben gezegend, krijgen we weer een Roemeense lekkernij, zeg maar een 4-uurtje, een soort appelflap. Als het zo doorgaat met de voedselvoorziening kan ik straks een paar kilo extra meetorsen op mijn mountainbike bij de 120 km…

Het is tijd om door te reizen dus we moeten afsluiten en afscheid nemen. Dat valt me echt niet mee. We zingen nog een lied samen en we maken twee cirkels van mensen. In de binnenste cirkel de meiden en Magda en twee van onze jongste vrouwelijke deelnemers, en de buitenkring met de rest van ons. Onze jongste deelnemers bidden vol liefde en kracht voor ze en menige traan loopt over de wangen, vooral bij de meiden van Magda, maar ook bij mij. We nemen afscheid van ze, moe en zeer dankbaar en voldaan stappen we weer in de bus om verder te gaan naar de grens, Roemenië binnen. Gelukkig hebben we in de bus tijd wat tijd om een en ander te verwerken en na te genieten. Wat een geweldige dag was dit weer en wat is God goed! Ik vraag me af wie er nu meer ontvangt, zij of wij zelf… en we zijn nog maar drie dagen onderweg en hebben nog vijf te gaan. Een geweldig avontuur dat veel impact heeft, met dank aan God en zijn arbeiders, de crew en mijn mede deelgenoten aan deze reis.

De blog van vandaag is geschreven door Bas.