Donderdag / Vrijdag
Na een jaar van intensieve voorbereidingen was het donderdag eindelijk zover: de start van de eerste IJM Muskathlon naar de Filipijnen! De grootste field-trip van IJM ooit! Hoe bijzonder!
Een deel van de groep kwam met de bus naar Dusseldorf om vanaf daar de reis te starten, sommige deelnemers waren al zelf eerder naar de Filipijnen gereisd. Na een voorspoedige (maar lange) vlucht troffen we elkaar op de airport van Manila. Wat een feest om elkaar én de crew van IJM te ontmoeten!
Een korte, maar een met file gevulde busrit confronteerde ons met de eerste contrasten van Manilla. Wolkenkrabbers, druk verkeer en kerstversiering. Maar ook: een meisje van een jaar of zeven, zittend op een hekje, bedelend voor geld. Het herinnert ons eraan waarom wij hier zijn.
Na een hartelijk ontvangst en een maaltijd, deelde Jesse de eerste devotion met ons. Naast alle bezoeken met IJM en de reis die we maken, gaan we deze week ook geestelijk op reis. We volgen de lijn van Mozes, die de onmogelijke opdracht kreeg om zijn volk uit de slavernij te bevrijden.
We zien uit naar wat deze week gaat brengen!
ZATERDAG
Na de eerste nachtrust was het goed elkaar te treffen bij het ontbijt. Bijzonder om elkaar steeds beter te leren kennen en als groep met elkaar op te trekken. Allemaal unieke mensen met verschillende achtergronden en levens, maar hier met één gemeenschappelijk doel!
We startten de dag met een bijzonder bezoek aan het hoofdkantoor van IJM Filipijnen. We ontmoetten de mensen die vanaf deze plek elke dag bezig zijn om kwetsbaren te bevrijden uit slavernij. Samen met verschillende lokale partners sporen zij slachtoffers en daders van online seksueel misbruik op (dat wordt OSEC genoemd: Online Sexual Exploitation of Children). Door nauwkeurig te werk te gaan worden er reddingsoperaties opgezet om kinderen te bevrijden uit hun situatie én om daders op te sporen en te berechten. Bijzonder, maar soms ook riskant.
De veiligheidsbriefing leerde ons dat we sommige verhalen, foto’s en personen absoluut niet mogen delen met de buitenwereld. Zelfs de locatie van het hoofdkantoor is strikt geheim. Dit alles voor de veiligheid van de medewerkers van IJM maar ook voor de kinderen en vrouwen die bevrijd zijn. Dat is dus voor de blog best even zoeken, maar we proberen deze week zo goed mogelijk over te brengen wat we horen en ervaren.
Na een prachtig zegengebed doken we de busjes in: op naar een ontmoeting met één van de belangrijkste partners van IJM; de Philipin National Police, met als gespecialiseerde afdeling de WCPC: Women en Children Protection Center. Tientallen politieofficieren in uniform schudden ons de hand en vertelden ons in een uitgebreid programma over hun werk aan de frontlinie in de strijd tegen onrecht.
Door video en gesprekken kregen we een beeld over hoe zij georganiseerd te werk gaan. De officieren zijn in diverse divisies werkzaam: van ICT tot het leiden van reddingsoperaties. Door samenwerking met zowel lokale als internationale partners (zoals de FBI en de Nederlandse Politie) werken de agenten dag in, dag uit, om uitgebuite vrouwen en kinderen te bevrijden en hun daders op te pakken en te berechten. In kleinere groepjes mochten we al onze vragen stellen aan de officiers. “Hoe houden jullie dit vol?”, “Hoe pak je een reddingsoperatie aan?” en “Waarom doe je dit werk?”
De antwoorden raakten. Vol passie en een hart voor de kwetsbaren gaan de officiers elke dag aan de slag. Ze deelden over situaties die hen bij bleef, over afgeronde zaken en over hun onderlinge samenwerking.
Eén van de officiers zei: “Ik doe het voor dat ene kind. Dat ene kind wat uitgebuit wordt, elke dag voor de webcam moet verschijnen en onvrijwillig handelingen verricht, omdat er aan de andere kant van de wereld iemand betaalt om hiernaar te kijken. Wie komt er voor dit kind op? Ik voel een diepe innerlijke “drive” om voor dit kostbare mensenleven op te komen.” Wauw!
Wat een eer om deze mensen te ontmoeten en een glimp te krijgen van hun werk. Wat een eer om hun kantoor te bezoeken en voor ze te mogen bidden. We deelden een heerlijke lunch met elkaar en dat werd echt een feestje. Een zogeheten ‘boodle fight’: tafels lang met allerlei lekkernijen die we staand met onze handen mochten opeten.
Best wel hilarisch en het ontaardde dan ook in een spontaan feestje met de officiers. Er werd gedanst, gezongen en gelachen. Het voelde als een contrast met wat we vlak daarvoor beleefd hadden, en tegelijkertijd was het een heerlijke en misschien wel nodige ontlading.
De rest van de dag nemen we ruimte voor wat we gehoord hebben. Wat een pijn en verdriet. Wat een onrecht. En tegelijkertijd voelen we de hoop en doorzetting.
Morgen wacht opnieuw een bijzondere dag!