"Wilt U het onmogelijke mogelijk maken?" Met deze vraag aan God, begon in 2024 een avontuur. Al jaren wilde ik graag kunnen hardlopen. Het leek me zo heerlijk om hardloopschoenen aan te doen en met de wind in mijn haren, heerlijk door het bos te rennen. Om te merken dat het steeds beter gaat, en je dan steeds fitter en sterker wordt... Maar elke nieuwe poging - gedurende vele jaren - in het verleden, strandde bij de hoek van onze straat. Mijn nek schoot op slot en maakte het onmogelijk om door te gaan. Niemand kon me verder helpen. "Ik zou zo graag vóór mijn 50e een halve marathon willen kunnen rennen. Het liefst een Muskathlon..." Op de dag van mijn 'onderonsje' met God, zag ik in de supermarkt een briefje; een aankondiging voor een beginnerscursus van de plaatselijke hardloopvereniging. Ik besloot me, in vertrouwen, op te geven. Ik kreeg goede tips, deed het héél rustig aan en het lukte! Na een half jaar rende ik mijn eerste hardloopwedstrijdje van 5 km, ín het bos, tussen allemaal sportieve dorpsgenoten. Vuurrood kwam ik over de finish. Apetrots was ik. En dankbaar. Geen nekpijn meer? Nog steeds ligt het op de loer, maar niet meer zodanig dat het met tegenhoudt om te rennen. Het 2e jaar rende ik bij onze 'Bosloop' de 10 km. Dit jaar de 15! Ook al loop ik nog steeds in de achterhoede; de wind is al voelbaar! En inmiddels lopen mijn man én kinderen regelmatig een rondje mee. Is dat niet fantastisch? "Maar Heer, waar zal ik dan naartoe gaan?" Wordt het een land in Afrika; en loop ik dan voor Compassion, en help ik daarmee kansarme kinderen, of kies ik misschien IJM of THDV; die mensenhandel, moderne slavernij, geweld en gedwongen prostitutie bestrijden? Ik neigde naar een Afrikaans land, met een 'goed doel' dat eigenlijk voor iedereen wel tot de verbeelding spreekt. Toch wist ik, diep van binnen, dat dat - hoe tof ook - niet de plek was waar ik naartoe moest gaan. "God, waar wij wonen kent toch bijna niemand Open Doors?" De verhalen van christenen uit landen waar hevige vervolging is, zijn één van de redenen dat ik geloof in de God van de Bijbel. Ik ben ervan overtuigd dat Hij bestaat en dat Jezus leeft. Dat Hij goed is én te vertrouwen. Waarom? Omdat deze mensen het zelf zeggen. Er zijn duizenden verhalen, en dagelijks komen er meer bij, van mensen in de meest heftige, uitzichtloze situaties. En toch zeggen zij: 'nooit zal ik mijn Jezus opgeven, ook al moet ik ervoor sterven'. Mijn hart huilt, elke keer als ik hoor over volwassenen en kinderen die buitengesloten, mishandeld, opgesloten, gefolterd, gepest, verkracht, genegeerd of vermoord worden, omdat ze Jezus willen volgen. Bij hen is mijn hart. Voor hen wil ik rennen. Voor hen wil ik huilen, voor hen is mijn gebed. Mijn broers en zussen. Zuid-Korea, oktober 2027. Dichtbij Noord-Korea. De nr. 1 op de Ranglijst Christenvervolging. Het land waar je alleen mag buigen voor 'koning' Kim. Ik had nooit gedacht dat ik ooit zo dicht bij zou komen bij het land waar mijn hart al zo lang naar uit gaat. God maakt het onmogelijke mogelijk...